İçimdeki Zonguldak

Zonguldaklı yazar İrfan Yalçın'ın 2008 basımı “İçimdeki Zonguldak (Çiçeği köklerinde açan ağaç)” isimli eserinden bir paragraf…

…..

Kentin ortasından kömür yüklü trenler geçmektedir. Beyaz bulutlar saçarlar ve ben onların içine girerim hep bir düşteyimdir sanki artık. Vagonların sayısı ne kadar çoksa tren o kadar yavaş gider. Benim için bir oyun olmuştur trenle birlikte yürümek ve her şeyi unutmak. Trenin çıkardığı sıcak bulutlar bitince bakarım, bir adam durmadan kömür atar lokomotifin içinde bir yere ve onun yüzü kapkaradır. Bana bakıp bakıp güler. Ben de ona Makinist. Çok şaşırırım niçin sade ben oynuyorum bu oyunu diye? Niçin herkes tiksinir gibi bakıyor trene ve söyleniyor? Annem de babam da. “yapma ezilirsin” diyorlar. Ezildiğimi, öldüğümü düşünemiyorum, gülesim geliyor. Annem, “çocuğun biri ezildi geçen yıl,” diyor durmadan. Tren seslerinden çok şey öğrendim ben.  Ne zaman duysam bu sesi, yaşamak daha kolaylaşmış gibi olur, ama nedense kaçmak, uzaklaşmak gelir içimden hep. Gülünç bulurum sonra da bunu.

Bıkardım uyarmasından beni, “Treni bekle, öyle geç… Acele etme… Ezilirsin altında kalırsın da sonra!” Uzun uzun bakar, “Ne yaparım sonra ben?” diye inlerdi. “Ne yaparsın Büyük Teyze?” dediğimde, “Ağlarım,” derdi. Ama öyle gülünçleşirdi ki, sesi ve yüzü, gülerdim. O da gülerdi.

Eklenen vagonlarda çok uzardı trenin boyu bazen, en uçtaki Yağcılar Mağazası’ndan İskele’ye dek. Çekemezdi lokomotif, bir iki gider, durur, sonra yine yürürdü. Yürüse de geçsek diye beklerdi bir yığın insan. Vagonların arasından atlayanlar olurdu dayanamayıp. İçim giderdi benim de, “Büyüsem de atlasam be de! Derdim.

Bu treni kovdular bir gün çok şımarıklık yapıyor diye! Çocukluğumun sonsuz bir sevinciydi oysa o benim.

…….

Zonguldak Nostalji

(y.yıldırım)

Anahtar Kelimeler
Misafir Avatar
İsim
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×

banner228

KIL ÇIK

Haberi Oku