Hatıralarım acır diye korktuğumdan olacak, Orta Kapuz’a, belki, 20-25 yıldır uğradığım yoktu. Geçtiğimiz hafta sonu cesaret ettim, oğlumun peşine takılarak çocukluğumun cennet mekânına gittim. Gördüklerim, tek kelimeyle, her yanımı bir yangın yerine çevirdi. Yüreğim acımakla kalmadı, dağlar devrildi içimde. İnsanların vandallığına eklenen zamanın acımasızlığı, doğanın yıkıcı gücünü de yanına alarak, ömrümün en ışıklı günlerinin geçtiği plajdan eser bırakmamıştı çünkü…
 
Tersane durağından yöneldiğimiz merdivenleri indikten sonra tren yolunu geçmek için kullandığımız EKİ yapısı demir köprü yakınlarda yıkıldı. Onu haberlerden biliyordum da, “En azından pasomuzu gösterip koşarcasına geçtiğimiz bekçi kulübesinin kalıntıları duruyordur, ona bakmamaya çalışarak merdivenlerden iner, plaja ulaşırız” diyordum ki, bir anda üzerine çıktığım moloz yığını büyük düş kırıklığı yarattı bende. Kulübeden, merdivenden vaz geçtim, ortada, kalıntıları bile yoktu ne yazık ki…
 
TANRISAL BİR CEZA MI BU?
Şaşa kaldım! Çocukluğumda, aralarında, aşılmaz sandığım duvarlar olan Tersane ile Orta Kapuz, o duvarların yıkılmasıyla birleşmiş, aynı sahilin yönleri farklı iki plajı haline gelmişti. Bu durum iki koyun, yalnızca sahillerini değil kaderlerini de birleştirmişti sanki. Her ikisi de aynı viraneliği, aynı boynu bükük çaresizliği, sözcüklerle tanımlanamayacak çirkinleşme sürecini yaşıyordu çünkü. Nutkum tutuldu adeta, diyecek söz bulamadım da, ağzımdan, birkaç kez “Vay be!” döküldü yalnızca…
 
Yo hayır, sıradan bir yıkım olamazdı bu. Değerlerini korumasını beceremeyen, doğanın sunduğu nimetlere sahip çıkmadığı gibi, kente, daldığı bahçeden dalını budağını kıra kıra meyve çalan hırsız gibi davranan Zonguldaklılara verilmiş tanrısal bir cezaydı kesinlikle... Kapuz gibi bir cennet bahçesini yaratıp bize armağan eden denizler hâkimi Poseidon, gösterilen değerbilmezliğe öfkelenmiş de, fırtınalar koparıp kuduran dalgalar yollayarak, insan eliyle yapılan ne varsa yerle yeksan etmişti adeta...
 
GENÇLİĞİM GİBİ, ÇOK ŞEY DE UZAK DİYARLARA ÇEKİP GİTMİŞTİ
İçim yanarak baktım, Arslan ağabeyin parendeler atıp, burgular yaparak atladığı tramplenler her yanı delik deşik bir beton yığınından ibaretti yalnızca. En önce varmak için birbirimizle yarıştığımız açıktaki sal gibi, hoparlörlerden kulağımıza yükselen şarkılar da yoktu ortalıkta. Gençliğimiz gibi, onlar da bırakıp uzak diyarlara gitmişti. Bize küsen deniz, elimize aldığımızda sevgili eli gibi okşadığımız altın çakıllı kumlarını da almış, geriye, üzerinde yürünemez bir kaya yığıntısı bırakmıştı dahası da… 
 
Kesinlikle bir kâbustu yaşadığım… Ne ben bugününe inanabildim Orta Kapuz’un, ne oğlum şevkle anlattığım dününü canlandırabildi kafasında… Her şey bambaşkaydı çünkü… İçimde korlanan yangını söndürmek için girdiğim suda aynı yosun kokusunu hasretle içime çekerken, dilimde, Zonguldak şairi Behçet Kalaycı’nın dizeleri vardı: “Bir Kozlu çatanası vardı, battı / Kaptanı Hopalı Mustafa Kaptan'dı / Orta Kapuz anıları artık ne kadar uzak / Sularında o eski tat kalmamış Zonguldak…” 
Misafir Avatar
İsim
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Misafir Avatar
Mustafa Tongar 2 hafta önce

60lı,70li yıllarda Orta Kapuz plajında çakıllarda maç yapardık.Poseidon henüz kızmamıştı bize çünkü 80li yıllarda Tersane-Kapuz ''Mağara Burnu'' arasında günde Bin-İkibin metreküp ''çakıl yükleme'' başlamıştı çektirmelere kosterlere kapmalarla.O zaman bozuldu insanlara Poseidon.''Benim çakılımı alıp nasıl beton dökersiniz'' dedi ve plajlardaki çakılı kumu denizine aldı.Orta Kapuz çakılları Poseidon kızmadan evvel bugünkünün 20-30m kuzeyindeydi yani bin metrekare alan yok oldu.
Ayrıca Orta Kapuz E.K.İ kantininde peynir,kaşar peyniri,barbunya pilaki, acıkınca ne iyi olurdu hele köfteler..

banner228