Bu planlamanın içinde kesintisiz karayolu 1952 yılında alman MAİG firmasının projesi ile sağlandı. Bu kömür planlamasına uygun ilk imar planı 1953 yılında Mimar Asım Kömürcüoğlu tarafından hazırlandı. 5 ayaklı Fevkani Köprüsü bu karşılıklı planlamanın bir ürünüydü.

Köprünün yapılacağı yerin tamamı EKİ’nin yeriydi. Fransızlardan parasını vererek satın almıştı. Hatta Yüksek Aytaç’ın belediye başkanlığında devredilinceye kadar Köprü de EKİ’nindi. Uzun Mehmet Parkı’nı, Fransız Mahallesi’ni ve eski lavuar arkasındaki dere kenarını köprü yapılmadan önce Zonguldak Belediyesi’ne vermişti EKİ. Sonunda köprü de altındaki dükkânların kirasını alan Zonguldak Belediyesi’ne verildi. 

Adı 1960’dan sonra “İnönü Köprüsü” konunca; “Açılışını Menderes yaptı, adı İnönü Köprüsü olmaz” demiş birileri. Fevkani Köprüsü de denmiş bir zamanlar. Oysa Fevkani, köprünün mimarisinden gelir. Fevkani yapı (üstte, üstteki) yüksek, yükseltilmiş anlamına da gelir. Fevkani köprü ise üst geçit anlamına gelir. Bu köprü altından karayolu ya da demiryolu geçecek şekilde yükseltilmiş 5 ayaklı bir üst geçittir.

Temel atanlar açılışları yapamamış yapıların, açılışları yapanlar ise temel atmamıştı. Atatürk, İnönü, Bayar, Menderes’in Zonguldak konusunda görüş ayrılığı yoktu. İktidarlar değişse de geliştirilerek sürdürüldü daha önceki projeler… Bu projelerin yapımında ve uygulamasında yer almış, mimar-mühendislerin ve emekçilerin tek hatası, daha sonraki yıllarda doğacak yıkım ekiplerini öngörememeleriydi. Nasıl korunuyorsa dünyada endüstri mirası bizde de korunur sandılar.

Bakın ne diyor rapor: “30-31 Mart 1956 tarihleri arasında ilk gün Zonguldak’ta bulunan Adnan Menderes ve İşletmeler Bakanı Samet Ağaoğlu, Zonguldak Limanı ve yapım halindeki lavuarının çalışmalarını incelediler. Çatalağzı Elektrik Santrali ikinci kısım tesislerinin açılışını yaptılar. 1943’te açılan ‘dar hat’ denen (Kozlu-Zonguldak, Çaydamar-Zonguldak, Asma-Zonguldak, Armutçuk-Ereğli ve Çatalağzı) demiryolu hatları 1956 yılında, şimdiki TCDD ölçülerinde raylarla döşendi. Bu sistem, 30 kilometrelik ayrı güzergahtaki beş demiryolu hattı, 3 şose köprüsü, Fevkani geçidi ve 7 adet dizel lokomotifi ile 110 adet 50 tonluk vagondan meydana geliyor...”

Ulaştırma sorunlarının çözümü amacıyla, Zonguldak deresinin ıslahından sonra, kesintisiz şehir trafiğini ve kesintisiz kömür naklini sağlamak üzere şehrin iki yakasını birbirine bağlayan, bu köprü yapılmıştı.

Köprüye zarar vermek için elden gelen yapılmıştı da, aradan geçen 60 yıl boyunca hiçbir bakım yapılmamıştı. “Köprü ayaklarının çürümeye yüz tuttuğu, tehlike arz eden köprünün acilen bakıma alınması gerektiğini” söyleyip, “yetkilileri göreve çağırınca” halk… Kendini yetkili sanan, tarihin affetmeyeceği yıkım ekipleri hemen faaliyete geçti. İlk akıllarına gelen şey yıkmak oldu doğal olarak. Büyük Hazırlık Projesi’nden geriye bir tek köprü kalmıştı ayakta, o da yıkılmalıydı. Eksikliklerini ve tamirini düşünmek yerine…  Yıkın. “Maden Müzenize” de maketini yaparsınız. Altına, onlar yaptı biz yıktık yazarsınız.

Acaba Parisliler, Tor Eiffel’ı yıkmayı düşünüyor mudur? Günde kaç kişi Piazza’da fotoğraf çektiriyor, biliyor musunuz? Yıkılacak gibi eğilmiş duran kuleye zarar görmesin diye yapılan masrafı duydunuz mu? O “taş yığını”  Kolezyum'a girmek için eski Roma’da en az üç saat sıra beklenildiğini biliyorum.

Bu şiiri okudukça bana ve Akif’e çok kızdığını bildiğim mazi düşmanları için bir kez daha, inadına sözü Mehmet Akif’in dizeleriyle bitiriyorum.

“Yıkmak insanlara yapmak gibi kıymet mi verir?

Onu en çulpa herifler de emin ol becerir.

Hele sen gösteriver, işte şudur kubbe diye,

İki ırgatla iner şimdi Süleymaniye.

Ama gel kaldıralım dedin mi heyhat o zaman,

Bir Süleyman daha lazım bir de Sinan.”