Yıllar önce Mustafa Özdemir, “Halkın Sesi’nde yazar mısın?” dediğinde, doğrusunu söylemek gerekirse, biraz duraklayarak verdim yanıtımı. Kentte, gazeteciliğin nasıl yapıldığından haberdardım bir parça ve Mustafa’yı yakından tanımıyordum, bir parça temkinli davrandım o yüzden. Adımın ilk sayıda anons edilmesine rağmen, gazete çıktıktan birkaç hafta sonra yazmaya başlamam motivasyon eksikliğinin yanı sıra, bir parça da bundandı... Namık Aşcı gibi kentsel değer olarak gördüğüm kimi ağabeylerim orada olmasa, ayağımı biraz daha sürterdim belki... Sonuçta, haftada bir yazmaya başladım, yazımı internetten gönderiyor, ertesi gün de bayiden alıyordum gazeteyi. Daha sonra zaman zaman uğramaya başladım, uğrama sıklığım giderek arttı. Şimdi haftada iki gün yazıyor, neredeyse her gün uğruyorum. Gazetedeki arkadaşlarla kısa da olsa günlük değerlendirmeler yapıp, ne olup bittiğini öğrenmeden eve dönersem bir şeyleri eksik bıraktım duygusu çoğalıyor artık içimde...

Kimi meselelerde esaslı bakış farkımız olsa da, zaman içinde sıkı bir arkadaşlığımız oldu Mustafa ile. Bir üstünlük alameti olsun diye söylemiyorum ama ben sosyalist bir kültürden geliyorum, ne kadar genişletmeye çalışsam da hayatı kavrayışımın da, yapabileceklerimin de sınırları var. İçindeki ateşi sönmeyen her sosyalist gibi haksızlıklara karşıyım en başta, haklı olup olmadığına çok da bakmaksızın mazlumun hep yanındayım. Paranın padişahlığıyla da, gücün iktidarıyla da, güçlünün haklı sayıldığı şu abuk düzenle de zorum var epeyce. Zalimlerden nefret ettiğim kadar uşaklarıyla da kavgam oldu her zaman. İpek böceğinin kozasını ördüğü sabırla oluşturduğum ve özenle korumaya çalıştığım sanatsal hazlarla insani inceliklerin baskın değer olduğu sevi dünyam var bir de... Aile içindeki yaşamımdan, toplumsal ilişkilerime kadar her şey bu çerçeve içinde şekilleniyor, yazılarıma bu ruh halim sıkça yansıdığı için sizler de biliyorsunuz zaten...

YEREL BASINDA BİR İLK: OKUR TOPLANTISI

Bir başka yazımda da değinmiştim, Mustafa sosyalist değil ama nedendir bilinmez haksızlıklara karşı çıkan güçlü bir damar atıyor yüreğinde. Herkesin derdiyle dertlenmek gibi başına durmadan iş açan bir insani haslete sahip olmasının yanı sıra farklı fikirlere açık demokrat bir kişiliği de var. Halkın Sesi yazarlarının geniş siyasal yelpazesi bunu çok açık bir şekilde gösteriyor zaten. En güzel yanı da kimseye yaranmak gibi bir derdi yok Mustafa’nın... Herkesin bildiğini kimden saklayayım, hâlâ da öyle ya, ekonomik olarak çok zor zamanlar geçirdi, birlikte çalıştığı arkadaşlarına maaş veremediği aylar oldu ama gazetenin çizgisinden ödün vermedi kimseye, kalemini kendine yakışmayacak bir şey için kullanmadı. Kentte güç odaklarının, iktidar sahibi efendilerin üzerine gittikçe de başına gelmedik iş kalmadı doğal olarak...

Yerel basında pek çok ilk gibi bir ilki daha hayata geçirdi, güzel bir gelenek olarak Halkın Sesi okur toplantılarını başlattı. Bir zamanlar Gökkuşağı adlı bir gazetede çıkarıyorduk ÖDP’de. Güzel bir sloganımız vardı, başlığın hemen yanında “Söyleyecek sözümüz, söylemeye yüzümüz var” yazıyordu, bu söz logomuz olmuştu adeta. İnsanların karşısına çıkmaya yüzü olduğundan her yıl gazetenin asli sahibi olan okurunun karşısına çıkıp, hesap veriyor Halkın Sesi. Yüz yüze sorulan zor sorulara yanıt veriyor. Bu hafta sonu Zonguldak Belediyesi Nikâh Salonu’nda okurlarımızla buluşacağız yine. Geçen bir yılın muhasebesini yapıp hedeflediklerimizi, olanaklarımızla olanaksızlıklarımızı anlatacağız. Onların görüş ve önerilerini alarak, bir yol haritası çizeceğiz kendimize...

GAZETECİ ADLI PROVOKATÖR

Sizler de izliyorsunuzdur, Halkın Sesi’ne, yazdıklarıyla acınası ruh halini de ortaya koyan fikir fukarası bir kalemşor musallat oldu son zamanlarda. Türkçenin dalını budağını kıran, sentaksı bozuk cümlelerle acımasızca saldırıyor Mustafa’ya. Önemli bölümünü çeşitli nedenlerle yanıtlamış olsa da, dönüp dolaşıp aynı iddiaları ortaya atıyor. Sözcüğün tam anlamıyla, “benim oğlum bina okur” sendromu var ortalıkta yani... Kim ne kadar ciddiye alıyor bilmiyorum ama vazgeçtim gazetecilik etiğini, ortalama insani ahlaktan yoksun yazılarıyla sözcüğün tam anlamıyla provokatörlük yapıyor. Ortamı geriyor, kendini üstadı azam sayan cerbezeli bir dille içi boş tehditler savuruyor. İşin en tuhaf yanı da bu kentteki gazetecilik örgütlerinden hiçbiri en küçük bir uyarıda bulunmuyor kendisine. Küfretmenin tartışmanın dışında olduğunu ve en azından ayıp bir şey olduğunu söylemiyor nedense...

Yazdığına göre Halkın Sesi’nin okur toplantısından önce bütçesinden fedakarlık yaparak ilçeler de dahil tüm Zonguldak’ta ücretsiz olarak gazete dağıtacakmış bu zatı muhterem. Binlerce dağıtılacak bu gazetede Halkın Sesi’nin, dolayısıyla Mustafa’nın yediği herzeleri halka ifşa edecekmiş. Bu göz yaşartıcı hizmetinden ötürü birileri kentin meydanına anıtını diker mi bilmem. Orasıyla da ilgili değilim zaten. Yazacaklarıyla da değilim emin olun, bu zamana değin yazdıkları yazacaklarının değersizliği konusunda epey fikir veriyor çünkü bana. Ama itiraf etmeliyim ki, binlerce gazetenin ücretsiz dağıtılmasını sağlayan bu değirmenin suyunun nereden geldiğini merak ediyorum fena halde. Küçük bir fedakârlıkla binlerce gazeteyi ücretsiz dağıtan zatın demir gibi sağlam bir kasası olmalı diye düşünüyorum. Umarım merak eden ben değilimdir yalnızca, başta Maliye olmak üzere kimi devlet yetkililerinin de merakı uyanır da gazeteci kılıklı bu provokatöre “nereden buldun”la başlayan birkaç soru yöneltir...

Sevgili okur. Cumartesi günü davetlimizsiniz, buyurun gelin okur toplantımıza. Halkın Sesi’ni değil yalnızca tüm kenti konuşalım birlikte. Etkin okur, fikri olan, dönüştürendir de aynı zamanda... Emin olun Zonguldak’ın böylesi okura da, platformlara da çok gereksinim var.