Var olduğunu ve benimsendiğini hissetmek isteyen insan, yakın çevresiyle içi boş sohbetlerde teselli arar.
-Alper Sezer.
Bu aforizmam ile, insanoğlunun sosyal bir varlık olma ihtiyacı ile psikolojik onay arayışı arasındaki ilişkiyi çok katmanlı bir şekilde açıklamak istedim.
Cümleyi parçalarına ayırarak altında yatan anlamı inceleyelim.
"Var Olduğunu ve Benimsendiğini Hissetmek İsteyen İnsan..."
İnsanın en temel psikolojik ihtiyaçlarından biri, içinde bulunduğu topluluk veya aile tarafından görülmek, duyulmak ve kabul edilmektir. Bir birey için "var olmak" sadece biyolojik bir durum değildir; çevresindekilerin zihninde ve kalbinde bir yer tuttuğunu hissettiğinde gerçekten var olduğunu anlar. Benimsenmek, bir yere ait olduğunu ve olduğu gibi kabul gördüğünü bilmektir.
"...Yakın Çevresiyle İçi Boş Sohbetlerde Teselli Arar."
İşin can alıcı ve felsefi boyutu tam olarak burasıdır.
Sohbetin içeriği değil, teması önemlidir. İnsanlar bazen entelektüel, derin veya fikir alışverişi içeren diyaloglara ihtiyaç duymazlar. Burada amaç bilgi edinmek değil, bağ kurmaktır. Havadan sudan konuşmak, geçmişteki komik bir anıyı tekrar anlatmak veya sıradan gündelik detayları paylaşmak, dışarıdan bakıldığında "içi boş" görünebilir.
Ancak bu yüzeysel iletişim, birey için bir sığınaktır. Karşı taraftan alınan küçücük bir tebessüm, verilen basit bir karşılık veya paylaşılan ortak bir anlık gülüş; kişiye "Seni görüyorum, buradasın ve bizden birisin" mesajı verir.
Hayatın karmaşası, yalnızlık hissi veya varoluşsal kaygılar karşısında insan, en kestirme ve emniyetli liman olarak yakın çevresinin bu yormayan, teklifsiz ve iddiasız sohbetlerine kaçar.
En nihayetinde aforizmam; insanların bazen anlamlı bir şeyler söylemek için değil, sırf "Ben de buradayım ve yalnız değilim" diyebilmek ve bu duyguyla rahatlamak için en yakınlarıyla derinliği olmayan, içi boş sohbetlere yöneldiğini ifade ediyor. İletişimin değeri burada içeriğin derinliğinde değil, kuran bağın sıcaklığında saklıdır.