Zonguldak’ın şirin ilçesi Gökçebey, bugün haritada sadece coğrafi bir çizgiden ibaret kalma tehlikesiyle karşı karşıya.
Temel sorunlarına çözüm üretileceği yerde her geçen gün yeni dertlerin eklendiği bu topraklar, maalesef kendi kaderine terk edilmiş durumda.
Ortada ne acil bir eylem planı var ne de bu gidişata "Dur!" diyecek bir irade.
İlçenin en yakıcı gerçeği, işsizlik ve bunun kaçınılmaz sonucu olan göç. Gençler, ekmek davasına doğdukları topraklara veda ederken; geride kalanlar çaresizliğin soğuk duvarlarıyla baş başa bırakılıyor. Hemen yanı başında Filyos gibi devasa bir ekonomik potansiyel yükselirken, Gökçebey’in bu kalkınma hamlesinin dışında bırakılması akıl alır gibi değil.
İhmalin en somut, en utanç verici göstergesi ise ilçenin giriş köprüsü.
Bir kentin medeniyete açılan kapısı sayılan o köprü, ne estetik ne de güvenlik açısından Gökçebey’e yakışıyor.
Yenisini yapmak için tek bir adım atmayan genel ve yerel yönetimler, bu ayıba göz yuman siyasi aktörler, ilçenin sırtına vurulmuş en ağır pranga haline gelmiş durumda.
Diğer yanda eğitimle gelen büyük bir kayıp var.
Büyümesi, gençlerin enerjisiyle ilçeyi ayağa kaldırması gereken Gökçebey Meslek Yüksekokulu, temel sorunları çözülmediği gibi adeta budanıyor.
Meslek alanlarının birer birer Devrek’e ve Çaycuma’ya kaydırılması, ilçenin geleceğine vurulmuş en büyük darbedir. Büyümesi gereken bir ilçe, göz göre göre küçültülüyor.
Ancak asıl trajedi, tüm bu olup bitenler karşısında hüküm süren o derin sessizlik. Siyasi partilerin duyarsızlığına; sivil toplum örgütlerinin, dernek temsilcilerinin ve kanaat önderlerinin hak aramaktan aciz suskunluğu da eklenince tablo iyice kararıyor.
Kimse elini taşın altına koymuyor, kimse bu adaletsizliğe yüksek sesle itiraz etmiyor.
Sözün özü şudur: Gökçebey adeta ölmüş de arkasından ağlayanı kalmamış. Eğer bu kör duyarsızlık ve organize sessizlik duvarı yıkılmazsa, bu vebal; koltuklarını koruma derdine düşen yöneticilerin de, sesini çıkarmaya korkan herkesin de boynunadır.
Sağlıcakla kalın.