Biten bir ilişkide insan, onun yanındaki halini özler.
-Alper Sezer.
Bu aforizmam, ayrılık acısının ve özlemin zannedildiğinden çok daha karmaşık bir psikolojik süreç olduğunu gösteren derin bir tespittir.
İlişki bittiğinde verilen ilk tepki, karşı tarafa duyulan özlem gibi görünür. Oysa zaman geçtikçe fark edilir ki özlenen şey sadece "o kişi" değil, o kişinin varlığında ortaya çıkan kendi potansiyelimizdir.
Bu aforizmamın temelinde yatan ana fikirleri şöyle ele alabiliriz.
Her insan, birlikte olduğu kişiye göre kendisinin farklı bir versiyonunu sergiler. Biriyle birlikteyken daha neşeli, daha cesur, daha güvende ya da daha şefkatli olabilirsiniz. O kişi gittiğinde, sadece kendisi gitmez; sizde ortaya çıkardığı o güzel "halinizi" de yanında götürür.
"Onun yanındaki halim" vurgusu, o insanın yanında yakalanan içsel huzuru ve savunmasız kalabilme lüksünü temsil eder. Maskesiz, hesapsız ve olduğunuz gibi kabul gördüğünüz o anlara duyulan hasrettir.
Özlem, karşı taraftan (nesne) sıyrılarak bireyin kendisine (özne) döner. Aslında yas tutulan şey, o ilişki içindeki kendi mutluluğunuz, o dönemin enerjisi ve kendinizle kurduğunuz barışık ilişkidir.
Özetle bu aforizmam; vedaların en zor kısmının partnerimizi kaybetmek değil, onun dokunuşuyla canlanan ve artık ulaşamadığımız o mutlu "kendimizi" kaybetmek olduğunu hatırlatır.
