​Gerçekler de insanlar gibi bazen maske takar.

-Alper Sezer


Bu aforizmam, hakikatin her zaman yalın ve çıplak bir şekilde karşımıza çıkmadığını, bazen algılar, yanılsamalar veya kasıtlı örtüler arkasına saklanabildiğini anlatan derin bir metafordur.

​Sözün barındırdığı temel katmanları şöyle açıklayabiliriz.

​İnsanlar nasıl toplum içine çıkarken duygularını, zayıflıklarını ya da gerçek niyetlerini saklamak için sosyal maskeler takarsa; gerçekler de zaman zaman görünüşün, algı yönetiminin veya önyargıların arkasına gizlenir. Bir olayın ilk bakışta görünen yüzü, onun özündeki hakikat olmayabilir.

​Gördüğümüz ya da bize sunulan bir durum, kabukta tamamen doğru veya mantıklı görünebilir. Ancak tıpkı yüzünde maske olan bir insanı ilk anda tanıyamayışımız gibi, görünen katmanın altındaki asıl gerçek ancak sorgulama ve derine inme ile ortaya çıkar. Maske, gerçeği olduğundan farklı veya olduğunun tam zıttı gösterme işlevi görür.

​Gerçeğin maskelenmesi iki farklı şekilde gerçekleşir:

​İnsanlar, çıkarları veya korkuları gereği gerçeğin üzerini örter, onu çarpıtır.

Bazen de bazı gerçekler, anlaşılmak için doğru zamanı bekler; o anki algı kapasitemiz veya perspektifimiz yüzünden bize örtülü (maskeli) gelir.

​Özetle ​aforizmam, görünene hemen kanmamak gerektiğine işaret eden bir uyarı taşır. Bize ulaşan bilgi veya durum ne kadar net görünürse görünsün, ardında gizlenmiş başka bir hakikat olup olmadığını anlamak için yüzeyin altına bakmayı gerektirir.