Kendisine ve çevresine mutlu davranan insan saygı uyandırır.
-Alper Sezer.
Bu aforizma, insanın iç dünyası ile dış dünyaya yansıttığı tutumlar arasındaki doğrudan ilişkiyi ve bu ilişkinin toplumdaki karşılığını ele alır. İnsanın hem bireysel farkındalığı hem de sosyal etkileşimi üzerinden üç temel boyutta açıklanabilir.
İnsanın kendisine "mutlu davranması", öz-saygı ve öz-şefkat duygusunun bir göstergesidir. Kendisiyle barışık olan, kendi sınırlarını koruyan ve içsel huzurunu besleyen bir birey, özgüven sahibi bir duruş sergiler. Kişinin kendi değerinin farkında olması, dışarıdan gelecek takdir veya eleştirilere bağımlı kalmadan tutarlı bir yaşam sürmesini sağlar. Bu tutarlılık, çevresindekilerde doğal bir saygı hissi uyandırır.
Çevreye olumlu yaklaşmak; empati kurabilmek, nezaketi benimsemek ve yapıcı bir enerji yaymak anlamına gelir. İnsanlar, etraflarına huzur veren ve olumlu iletişim kuran kişilerin yanında kendilerini güvende ve değerli hissederler. Kendi mutluluğunu çevresine bir yük veya öfke olarak değil, paylaşımcı bir tavırla sunabilen birey, sosyal ilişkilerinde güçlü bağlar kurar.
Saygı, zorlamayla ya da statüyle talep edilecek bir durumdan ziyade, sergilenen davranışların sonucunda kendiliğinden kazanan bir duygudur. İçte öz-saygıyı, dışta ise nezaket ve yapıcı tutumu birleştiren insan, hem özgün hem de güvenilir bir profil çizer. Bu olgunluk, toplumda hayranlık ve saygı uyandıran temel nedendir.
Sonuç olarak; saygı, bir talep ya da unvan meselesi değil, bir içsel olgunluk yansımasıdır. Kişi önce kendiyle barıştığında ve bu huzuru dışarıya nezaketle sunduğunda, toplumun ona duyduğu saygı kaçınılmaz bir sonuç haline gelir. Kısacası, kendine şefkat gösteren ve etrafına ışık saçan her insan, hak ettiği değeri çabasızca kazanır.
