İnsan, çektiği acı kadar dünyada yer kaplar.
-Alper Sezer.
Bu aforizma, insanın fiziksel varlığı ile ruhsal/varoluşsal derinliği arasındaki tezatı ortaya koyan güçlü bir varoluşçu ifadedir.
İnsan biyolojik olarak dünyada çok küçük bir alan kaplar. Ancak bir insanın "dünyada kapladığı yer", yalnızca kapladığı metrekareyle değil; bıraktığı iz, hissettiği derinlik ve yaşadığı deneyimlerle ölçülür. Acı, insanın kendi sınırlarıyla ve çaresizliğiyle yüzleştiği en çıplak andır. Bu nedenle bir insan ne kadar acı çekmişse, yaşamın ve varoluşun o kadar derinine inmiş demektir.
Acı, insan ruhunu genişleten veya oyarak derinleştiren bir deneyimdir. Tıpkı bir kanyonun suyun yarattığı tahribat ve aşınmayla derinleşmesi gibi, insan ruhu da yaşadığı keder, kayıp ve zorluklarla genişler. Hiç acı çekmemiş, yüzeysel bir yaşam sürmüş bir insanın dünyadaki varlığı "hafif" kalırken; acıdan geçmiş bir insanın varlığı duygu, empati ve bilgelik açısından devasa bir hacme ulaşır.
Çekilen acı, insanı kendi kabuğundan çıkarıp başkalarının acısını anlayabilir hale getirir. Acı çeken insan, dünyayı ve diğer insanları daha derinden hisseder. Dolayısıyla "yer kaplamak", başkalarının hayatında, hafızasında ve evrensel insanlık bilincinde yer edinmek anlamına gelir.
Özetlemek istersek bu aforizma; insanın ağırlığının ve dünyadaki gerçek boyutunun, konforuyla değil, üstlendiği ve dönüştürdüğü acının miktarıyla belirlendiğini savunur.
