Bu söz ile insanın iç dünyasındaki en köklü, en derin ve belki de ömür boyu süren o büyük paradoksu çok duru bir şekilde özetlemeyi amaçladım. Kısaca potansiyel ile gerçeklik arasındaki amansız çatışmayı ortaya koymak istedim. Sözün barındırdığı derin anlamları birkaç katmanda inceleyelim:
İnsanın zihninde her zaman bir "olmak istediği kişi" tasarımı vardır. Bu tasarım; daha cesur, daha ahlaklı, daha başarılı, daha sabırlı ya da tamamen özgür bir benliktir. Diğer tarafta ise hayatın getirdiği zorunluluklar, korkular, alışkanlıklar ve toplumsal baskılarla şekillenmiş bir "olduğu kişi" durur. Bu iki benlik arasındaki mesafe ne kadar açılırsa, içteki o savaş da o kadar şiddetlenir.
Bu çatışmanın en trajik ve gerçekçi yanı, dışarıdan kimsenin bunu görememesidir. İnsan işine gider, arkadaşlarıyla güler, günlük rutinlerini sürdürür. Dışarıdan bakıldığında her şey sakin ve tekdüze görünürken, içeride devasa bir cephe kurulmuştur. İnsan, kendi zaaflarına, yetersizliklerine ve hayatın dayatmalarına karşı tek başına, gürültüsüz ama yıpratıcı bir mücadele verir. Bu, seyircisi olmayan bir savaştır.
İnsan, geçmişin pişmanlıkları (olduğu kişiyi kuran bağlar) ile geleceğin umutları (olmak istediği kişi) arasında sıkışıp kalır. Olmak istediği kişiye doğru her adım atmaya çalıştığında, mevcut durumun konfor alanı ya da geçmişin gölgeleri onu geriye çeker.
Bu aforizmam, insanın kendi varoluşsal yalnızlığını ve kendini inşa etme çabasını anlatır. Aslında insanı "insan" yapan ve onu sürekli bir arayış içinde tutan şey de tam olarak bu sessiz savaştır. Kaybedeni ya da kazananı kesin olmayan, ama bizi sürekli dönüştüren içsel bir yolculuk hikayesidir.
